BURASI İSTANBUL

Son günlerde sık sık yayınlanan bir reklam var. Bir kot firmasının reklamı. Burası İstanbul sloganlı. Takmış takıştırmış, sürmüş sürüştürmüş gencecik çocuklar sanki matah birşeymiş gibi enteresan bir giyim şeklini özendirmeye çalışıyorlar. Ben Burası İstanbul söylemini düzgün giyinmek, düzgün konuşmak, aileye önem vermek, karşındakine her kim olursa olsun saygı göstermek olarak anımsıyordum. Böyle büyütülmüştüm. Ama görüyorum ki herzaman olduğu gibi tüketim toplumunun, sanayileşmiş toplum yapısının aktörleri bu konuda da boş durmayarak kendi dejenere kültürlerini bu söylemi kullanarak yaymaya çalışıyorlar.

Düşünebiliyor musunuz? O reklamlardaki gençlerin yaşıtları idam sehpasına çıkmak için kollarına girilmesine izin vermediler. İdam sehpasını kendileri ittiler, kimseye bırakmadan. Nereden nereye geldik peki şimdi. Şimdiki gençlik o günlerle ilgili ne biliyor. Deniz'i, Mahir' i, Erdal'ı hangisi tanıyor. Konu magazin ve moda olunca ise öylesine kendilerinden emin cevaplar veriyorlar ki sanırsınız ki uzmanlar. Kenan EVREN'i bir darbeci değilde cumhurbaşkanı kimliğiyle biliyor bazıları. Yoksa ressam mı demeliydim. Hatta birçoğu tanımıyor bile. Darbeci eseriyle gurur duyuyor mu acaba? O resimlerini yaparken yarattığı korkutulmuş, sinmiş kalabalığa bakarak ne hissediyor. Hangi ruh haliyle yapıyor o resimlerini.

Bu sorunun içinde tabii ki aileler de pay sahibi. Darbenin sonuçlarını birebir yaşamış dönem insanları da şimdi kendi çocukları üzerinde öylesine bir baskı oluşturuyorlar ki o gençlerin bu gerçekleri görmesi için biraz şanslı ve araştırmacı olmaları gerekiyor.

Sonuç olarak ne kadar yazarsak yazalım, eleştirirsek eleştirelim gençliğin durumu bu. Bu sonuçta pay sahibi olanlar umarım birgün bu aymazlıklarından vazgeçeceklerdir. Ama bu vazgeçiş ne zaman ve ne kadar sarsıntılı olacak işte o konuda yorum yapabilmek gerçekten çok güç.